Postać ostra u dzieci

Postać ostra u dzieci jest stosunkowo rzadka, około 22,4%. Początek jej nagły, zwykle z podniesioną ciepłotą ciała, węzły chłonne dość szybko powiększają się, są bolesne na skutek odczynu obocznego w tkance okołowęzłowej (peńadenitis). W miarę postępu węzły chłonne’ ulegają serowaceniu i rozmiekaniu. Skóra nad nimi ulega zaczerwienieniu i ścieńczeniu. W postaci tej popełnia się największą liczbę błędów w rozpoznaniu, bowiem w pierwszym okresie postać ta imituje obraz kliniczny ostrego nieswoistego zapalenia węzłów chłonnych.

Postać podostra występuje w 44’% przypadków. Początek jest powolny, lecz postępujący, z okresowym nasilaniem się procesu i remisjami trwającymi różnie długo. Wskutek zajęcia coraz to nowych węzłów występuje charakterystyczny polimorfizm. Część węzłów ulega serowaceniu i rozmiekaniu, tworząc przetoki z wydalaniem zbitych i rozmiękłych mas serowatych, czasem surowiczo-ropnych i konkrementów wapnia. Przetoki po dłuższym lub krótszym czasie mogą ulegać samoistnemu wygojeniu, pozostawiając nieregularne, wciągnięte, brzydkie kosmetycznie blizny. W przypadkach tych dochodzi często do gruźlicy skóry.